18 maja 2025
Dzień 10
Hell-bourgh czyli jesteśmy w niebie.
Camping nam sie bardzo przydał. Prysznic, kuchnia, spore zadaszenie. Poranek przepiękny. Plany na dziś mieliśmy mocno sprecyzowane. Najeść się, wysuszyć, odpocząć, zrobić zakupy i iść 600m w górę na nocleg.
Bliskość cywilizacji zdopingowała nas do szybkiego zebrania się i zejścia do miasteczka.
Naszym rajem okazał się być Hell-Bourgh, szybko przemianowany na Raj-Bourgh. Piekarnia z chrupiącymi bułkami, sklepy że wszelakim dobrem – szkoda że mieliśmy tylko po jednym żołądku.
Rozłożyliśmy się w centrum, nawet miejscowe żuliki patrzyły z podziwem.
Po śniadaniu chwilę dalej w pięknym kwietniku urządziliśmy suszarnie.
Akurat nadjechały dwa autokary z niemieckimi turystami. Byliśmy najlepsza atrakcją zarówno dla turystów jak i tubylców. Okazało się, że wybrane i zajęte przez nas miejsce jest według przewodników jedną z największych atrakcji Hell-Bourgha. A my troglodyci…
Rozłożyliśmy się po całym zielonym skwerku. Suszyło się wszystko błyskawicznie. Słońce ładnie przygrzewało, niebo nad nami było błekitne a nasze żołądki wypchane wszelakim dobrem. Jesteśmy w raju.
Cyrk Salazie może nie był tak dziki i niedostępny jak Mafate, ale nie oznacza to, że nie zachwycał. Odpaliłem drona i spojrzałem na okolice z góry. Ładnie, bardzo ładnie.
Najedzeni, wysuszeni, obkupieni na kolejne 3 dni w końcu ruszyliśmy w górę.
Początek przez miasteczko, potem przez plątaninę bambusów.
A potem w pełnym słońcu. Cała oklica była porośnięta tym samym zielskiem, kolczochem jadalnym. Faktycznie, jest to rośłina inwazyjna, Jest wszędzie, porasta wszystko.
Błagaliśmy o cień lub chmurę
Szlak łągodnie trawersem wznosił się w stromym zboczu. Nie mogło zabraknąć maryjkowej kapliczki.
Wyżej pojawił się cień. A i widoki były coraz rozleglejsze.
Trzeba przyznać, e szlak wznosił się dość łagodnie. Można było złapać rytm i powoli, powoli iść coraz wyżej.
,5h później dotarliśmy na górę. Tu zaś pozostałości po kolejce górskiej i oczywiście kolejna kapliczka.
Rozbiliśmy się na pięknym placyku. Obok schronisko, kilka metrów za namiotami przepaść na 600m, na wprost ruiny kolejki górskiej.
Niestety nie chciała ruszyć 😉
Schronisko miało czynny bar, co oczywiście wykorzystaliśmy pod wieczór, by posiedzieć przy miejscowym piwie.
Kolejne widokowe miejsce na nocleg. A na niebie miliony gwiazd.
Jutro też etap niezbyt długi, ale sporo do góry. Idziemy w kierunku dachu Reunionu czyli trzytysięcznika Piton des Neiges.