19 maja 2024
Dzień dwudziesty dziewiąty – Bhaktapur czyli nepalski swięty spokój.
Od razu przeskakujemy do dnia trzydziestego naszej wycieczki. A wszystko dlatego, że poprzedni dzień w całości upłynął nam na jeździe z Phaplu do Kathmandu. Niby 260 km, ale jak to zwykle w Nepalu przejazd zajął cały dzień, bite 12 godzin. A wszystko po asfaltowych i nie najgorszych drogach. Ale taka tu jest widać tradycja. Ruszaliśmy o 5 rano. To znaczy mieliśmy o tej porze ruszyć, ale tu coś poczekaliśmy, tu trzeba było jeszcze gdzieś zajechać… Koło 19 w końcu dojechaliśmy na miejsce. Sił starczyło, by dowlec się do hotelu i paść do łóżek.
I tak oto nastał dzień trzydziesty.
Mieliśmy jeszcze przed soba całe dwa dni do odlotu. Pierwszy z nich przeznaczyliśmy na spokojną wyprawę do Bhaktapuru. To już moja czwarta wizyta w tym mieście. W zasadzie to piąta, bo w 2019 byłem nawet dwukrotnie. Często, ale uważam to miejsce za jedno z najciekawszych w całym Nepalu.
Położone blisko stolicy, ale mocno się z nim konstrastuje. Tu jest cicho, spokojnie, Całe centrum ma jednolitą, bardzo przyjemną dla oka architekturę. Moc zabytków, ulic, targów, placów, malowniczych zaułków.
Dojechaliśmy tam taksówką. Wystarczy skorzystać z miejscowej aplikacji na telefon i od rzu mamy wzgląd w normalne, lokalne ceny. Teraz nawet startując do taksówkarzy stojących na poboczu pożna podbijać i targować się sensownie, bo znamy realny koszt.
Wstęp dla turysty kosztuje naprawdę dużo. Wręcz niewspółmiernie dużo. Bo 15 dolarów/euro/funtów – waluta do wyboru… Jak komuś to przeszkadza, wystarczy wejść do miasta jedną z wielu bocznych uliczek. Nie da się przecież odgrodzić żywego, pełnego ludzi, miasta.
Pamiętam z poprzedniej wizyty liczne uszkodzenia i wyburzenia będące skutkiem katastrofalnego trzesięnia ziemi. Teraz sporo już zostało odnowione, choć nasza ulubiona świątynia jet w totalnym remoncie. Mowa o Yaksheshwar Mahadev Temple, zwanej też Pashupatinath Bhaktapur, a to dlatego, że jest wierną kopią tej słynnej świątyni z Kathmandu.
W remoncie, to znaczy zdjęto cała kostrukcję drewnianą wraz ze zdobieniami i płaskorzeźbami przedstawiającymi dość śmiałe sceny z Kamasutry.
Bardziej nastawiał się na spacer, zanurzenie się w atmosferę miejsca. Zdjęcia wszak już robiłem tu wielokrotnie. Mijamy japońską wycieczkę, która urządziła sobie tu jakiś zorganizowany plener.
Nawet w tym celu wynajęli jakąś miejscową cud-modelkę. Pies był gratis 😉
Cegła z symbolem szczęścia 😉
Lubię ten spokój.
Na sąsiednim planu jak widać odbudowa się nieco ślimaczy. Od trzęsienia ziemi minęło już przecież 5 lat…
Kolejne „obowiązkowe” punkty: Plac Taumadhi z największą świątynią w Nepalu: Nyatapola Temple.
Pobliski Plac Garncarzy…
Ale chyba najbardziej lubię starą papiernię. To niewielka manufaktura czerpanego papieru, przy której zlokalizowana jest mała księgarnia. A sam budynek to także miejsce prezentacji niezwykłych wyrobów z drewna, mistrzowskiej klasy snycerki.
Z najsłynniejszym motywem, pawim oknem.
W ogóle to miejsce jakoś się bardzo rozrosło i teraz to bardziej jest takie nieformalne muzeum. Mnóstwo najróżniejszych eksponatów. Miejsce magiczne!
Dalej spacerujemy…
Takie spokojne spacerowanie sprzyja wyłapywaniu jakiś ciekawych ulicznych scenek. Poniżej kilka z nich.
Życie tu toczy się powoli.
Na koniec nie mogło zabraknąć słynnego tutejszego jogurtu. Można go dostać w zasadzie tylko tu. Jest oczywiście pyszny! Podawany w jednorazowych (!) glinianych miseczkach. Obowiązkowo w zestawie z łyżeczką.